Brytyjski majstersztyk i opowieść o genezie Hamleta

Dramat. A jednak nie wyszedłem po tym filmie przygnębiony lecz przeciwnie. Rozdarcie serca i katharsis łączącą się, smutek przeplata się z radością. Przyjrzyjmy się zatem filmowi Hamnet.

Na początku warto zastrzec, że film powstał w dużej mierze nie tyle w oparciu o fakty z biografii Williama Szekspira, ile na podstawie powieści autorstwa Maggie O’Farrell zatytułowanej Hamnet.

Film rozpoczyna się od sceny ukazującej relacje  Agnes z oswojonym jastrzębiem. Następnie poznajemy Wiliama Szekspira, jako lokalnego nauczyciela łaciny. Między Williamem a Agnes szybko rodzi się uczucie, po ślubie na świat przychodzą dzieci – córka Judith i syn Hamnet. Film ukazuje relacje rodzinne Szekspirów, w tym zabawę patykami imitującą walkę na miecze pomiędzy Szekspirem a Hamnetem. Syn Szekspira zostaje ukazany tutaj jako chłopiec o wesołym usposobieniu, marzący o sławie aktorskiej, którego wewnętrzna siła w relacji z siostrą staje się „motorem napędowym” całej fabuły.   

Zdjęcia wykonane przez Łukasza Żala robią ogromne wrażenie. W filmie nie brakuje pięknej scenerii obejmującej zarówno wiejskie pejzaże Anglii,  okoliczny las liściasty jak i panoramę miasteczka. Oglądając seans, widz ma poczucie realizmu, radość Agnes przeplata się z jej wyrazistymi scenami rozpaczy i konfliktów z rodziną. Sam Wiliam Szekspir jawi nam się przez większość seansu jako człowiek wyciszony, skryty, wręcz tajemniczy i momentami oschły. Relacja z jego żoną nie należy do najlepszych, a przeżywanie śmierci tytułowego bohatera polaryzuje małżeństwo. Widzimy tutaj przeżywanie jawne emocji poprzez rozpacz, smutek, i gniew matki opłakującej śmierć swego syna oraz przeżywanie śmierci Hamneta przez jego ojca w ciszy i skrytości. Ale to właśnie z tej głębi ciszy rodzi się sztuka teatralna.

Film pokazuje, że wielki dramat Szekspira nie powstał w próżni, lecz wyrósł z żywej tkanki cierpienia, miłości i pamięci o szlachetnym dziecku. Podsumowując, mimo iż film jest adaptacją powieści, a nie  udokumentowanej biografii Szekspira, jest jednak piękną opowieścią o tym, jak osobista tragedia oprócz cierpienia psychicznego potrafi stanowić natchnienie do stworzenia wybitnego dzieła kultury.