Bruksela przesuwa granice swojej władzy. Bosak komentuje

Mechanizm relokacyjny przyjęty w poniedziałek przez Radę UE przedstawiany jest jako europejska solidarność, ale w praktyce staje się narzędziem nacisku na państwa, które nie miały żadnego wpływu na kryzys migracyjny. Polska – jak zauważa Krzysztof Bosak – może jedynie „ubiegać się” o zwolnienie, podczas gdy decyzje zapadają ponad głowami rządów narodowych. Nowy pakt migracyjny odsłania Europę, w której solidarność zamienia się w obowiązek, a suwerenność w kwestię uznaniową.

"Decyzja wyjęta z rąk polskiego rządu" – Bosak o pakcie migracyjnym

Jak napisał w mediach społecznościowych Krzysztof Bosak "Beneficjentami relokacji mają być Włochy, Hiszpania, Grecja i Cypr. Pozostałe państwa będą zobowiązane do przyjęcia dziesiątek tysięcy imigrantów rocznie lub płacenia setek milionów euro".

"Polska jest wymieniona w gronie państw, które mają możliwość ubiegania się ("possibility to request") o zwolnienie z części lub całości zobowiązań. A Unia będzie mogła na pokorną prośbę polskiego rządu łaskawie się zgodzić – lub nie. Decyzja została wyjęta z rąk polskiego rządu i przekazana do Unii, a przecież ta sprawa nie należy nawet do traktatowych kompetencji UE! Kompletna porażka rządu Donalda «mnie nikt nie ogra w UE» Tuska" - wskazał.

Solidarność pod przymusem

Pakt migracyjny w tej wersji nie jest wyrazem wzajemnego wsparcia, lecz metodą redystrybucji problemów, które mają zostać przesunięte z południa Europy na całą Unię. W ujęciu Bosaka – i trzeba przyznać, że trudno się z tym nie zgodzić – jest to „solidarność wymuszana”, bo państwa, które nie chcą relokować migrantów, mają płacić za odmowę.

Polska, według dokumentów, może jedynie „ubiegać się” o zwolnienie. To nie jest prawo – to prośba, którą Bruksela może przyjąć lub odrzucić. Tym samym realizuje się najważniejszy element krytyki Bosaka: Unia staje się arbitrem, państwa – petentami.

Zwolnienie na papierze, obowiązek w praktyce

Obecny rząd może świętować chwilowy sukces, ale logika systemu jest jednoznaczna: relokacja ma być trwałym, powtarzalnym mechanizmem, a nie jednorazowym rozwiązaniem. Status krajów może zmieniać się co roku, zależnie od decyzji Komisji, a nie od realnych potrzeb bezpieczeństwa danego państwa.

To właśnie przed tym przestrzega Bosak, pisząc, że „decyzja została wyjęta z rąk polskiego rządu”. I nawet jeśli ktoś nie podziela jego politycznych poglądów, trudno zaprzeczyć, że ten mechanizm faktycznie przenosi część polityki migracyjnej na poziom ponadnarodowy – bez jednoznacznej podstawy traktatowej.

Europa, która nie rozwiązuje problemu, tylko go przerzuca

Najbardziej niepokojące w pakcie migracyjnym jest to, czego w nim brakuje: działań u źródła. Zamiast uszczelnić granice, ograniczyć nielegalne przekroczenia i zmusić państwa południa do rzetelnej kontroli, UE proponuje system, który ma „rozładować presję” przez przerzucenie jej w inne miejsce.

To nie usuwa kryzysu migracyjnego – to usuwa go z pola widzenia tych, którzy protestują najgłośniej.

W tak skonstruowanej Unii solidarność staje się obowiązkiem, a sprzeciw – kosztem. I właśnie to, w swojej ostrej wypowiedzi, Bosak nazwał po imieniu. Warto ten cytat czytać nie jako emocjonalny wybuch, lecz jako ostrzeżenie przed modelem integracji, który zaczyna wypierać suwerenność, zamiast ją wzmacniać.