Efekt Czarnka? Kulisy, o których PiS nie chciał mówić głośno

Decyzja o wskazaniu Przemysława Czarnka jako przyszłego kandydata na premiera wywołała w politycznych kuluarach spore poruszenie. Choć na pierwszy rzut oka ruch ten mógł wydawać się ryzykowny, politycy Prawa i Sprawiedliwości przekonują dziś, że przynosi on pierwsze, wymierne efekty — przynajmniej według ich własnych analiz.

Od momentu ogłoszenia kandydatury Przemysław Czarnek wyraźnie zwiększył swoją aktywność — zarówno w mediach, jak i podczas spotkań z wyborcami. Jego obecność w debacie publicznej trudno przeoczyć. Wypowiedzi, które szybko zaczęły żyć własnym życiem — jak choćby komentarz o „OZE-sroze” — tylko podkręciły zainteresowanie jego osobą. Dodatkowego rozgłosu przysporzył mu także fakt, że sam zdecydował się na montaż paneli fotowoltaicznych na swoim domu, co przez część opinii publicznej zostało odebrane jako zaskakujący zwrot wizerunkowy.

Nie zmienia to jednak faktu, że w badaniach opinii publicznej jego pozycja pozostaje daleka od czołówki. W jednym z ostatnich sondaży zaufania społecznego polityk uzyskał wynik poniżej 30 proc., przy jednocześnie wyraźnie dominującej grupie osób deklarujących wobec niego brak zaufania.

Zupełnie inny obraz wyłania się jednak z danych, na które powołują się sami politycy PiS. Mariusz Błaszczak, jeden z czołowych przedstawicieli ugrupowania, w rozmowie radiowej przekonywał, że wewnętrzne badania pokazują wyraźny trend wzrostowy.

Jak relacjonował, zmiana jest odczuwalna nie tylko w tabelach sondażowych, ale również „w terenie”. Spotkania z wyborcami mają przyciągać większe tłumy, a atmosfera wokół partii — jego zdaniem — wyraźnie się ożywiła. To właśnie ten zestaw sygnałów politycy PiS określają mianem „efektu Czarnka”.

Błaszczak nie pozostawia wątpliwości: partia nie zamierza zmieniać przyjętej strategii. Jak podkreśla, wzrost poparcia — liczony według niego w kilku punktach procentowych — jest wystarczającym dowodem, że decyzja o wskazaniu Czarnka była trafna.

W jego ocenie kierownictwo ugrupowania po raz kolejny wykazało się polityczną intuicją. Kandydatura profesora ma nie tylko wzmocnić przekaz, ale też nadać kampanii nową dynamikę przed wyborami parlamentarnymi zaplanowanymi na 2027 rok.

Czy „efekt Czarnka” okaże się trwały i przełoży się na realne poparcie przy urnach — to pytanie pozostaje na razie otwarte. Jedno jest pewne: w najbliższych miesiącach jego aktywność i odbiór społeczny będą uważnie obserwowane, zarówno przez sympatyków, jak i przeciwników politycznych.