Ormuz uchyla się na moment. Ale napięcie tylko rośnie

Cieśnina Ormuz została częściowo odblokowana, jednak nie oznacza to powrotu do normalności. Teheran dopuścił przepływ jednostek, które nie są uznawane za wrogie, a w tle pojawiają się informacje o minach morskich, presji ze strony państw Zatoki Perskiej i ryzyku dalszej eskalacji konfliktu na Bliskim Wschodzie.

Według najnowszych doniesień statki, które nie są uznawane przez Iran za wrogie, mogą przepływać przez cieśninę Ormuz po uprzednim uzgodnieniu z irańskimi władzami. Tę informację podał „Financial Times”, na który powołują się zarówno Onet, jak i Reuters. Nie chodzi o pełne przywrócenie swobody żeglugi, lecz o selektywne dopuszczanie ruchu morskiego pod kontrolą Teheranu. 

Iran w nocie skierowanej do Rady Bezpieczeństwa ONZ i Międzynarodowej Organizacji Morskiej zaznaczył, że zapewni przejście „nie wrogim” jednostkom, o ile nie będą one powiązane z działaniami przeciwko Iranowi. Jednocześnie zastrzegł, że statki związane z USA, Izraelem lub innymi państwami uznawanymi za agresorów nie mieszczą się w tej formule. 

Częściowe odblokowanie cieśniny nie usuwa najpoważniejszego problemu, czyli zagrożenia dla żeglugi. Onet podał, że amerykański wywiad wykrył w tym szlaku morskim dwa typy min, które mają utrudniać ruch statków. Równolegle część mediów zagranicznych informuje o działaniach przygotowawczych państw zachodnich i sojuszniczych wokół zabezpieczenia żeglugi w regionie. 

Znaczenie tej informacji jest ogromne, bo przez cieśninę Ormuz przechodzi około jednej piątej światowego handlu ropą i skroplonym gazem ziemnym. Każde ograniczenie przepływu natychmiast odbija się na rynku energii, ubezpieczeniach morskich i bezpieczeństwie dostaw. Reuters podkreśla, że zakłócenia na tym odcinku już wywołały poważne perturbacje w eksporcie surowców i produkcji LNG w regionie. 

Równolegle z doniesieniami o Ormuzie pojawiają się sygnały o możliwej dalszej eskalacji politycznej i militarnej. Onet w nocnym podsumowaniu zwraca uwagę na informacje „Wall Street Journal”, z których wynika, że państwa Zatoki Perskiej mogłyby w większym stopniu zaangażować się w konflikt, a naciski w tej sprawie mają płynąć ze strony Arabii Saudyjskiej. Na razie nie oznacza to automatycznego wejścia tych krajów do wojny, ale pokazuje, że presja wokół regionu rośnie. 

Reuters opisywał z kolei, że państwa Zatoki ostrzegały przed ryzykiem błędnej kalkulacji i przed konsekwencjami ewentualnych dalszych uderzeń, szczególnie wobec infrastruktury energetycznej i odsalania wody. To pokazuje, że wokół konfliktu toczy się równolegle twarda gra wojskowa i intensywna dyplomacja kryzysowa. 

Najważniejsze w tej chwili jest to, że częściowe otwarcie cieśniny nie kończy kryzysu. Teheran nie wycofał się z polityki nacisku, lecz jedynie dopuścił ograniczony ruch na własnych zasadach. W praktyce oznacza to, że Ormuz pozostaje jednym z najgroźniejszych punktów zapalnych świata, a każda kolejna decyzja Iranu, USA, Izraela lub państw Zatoki może natychmiast wpłynąć zarówno na przebieg konfliktu, jak i na globalny rynek paliw. 

Cieśnina Ormuz od lat jest jednym z najważniejszych szlaków energetycznych świata, ale dziś znów stała się czymś więcej niż tylko arterią handlową. To miejsce, w którym przecinają się interesy militarne, polityczne i gospodarcze najważniejszych państw regionu oraz mocarstw zaangażowanych w konflikt. I właśnie dlatego nawet częściowe odblokowanie nie uspokaja sytuacji, lecz raczej pokazuje, że kontrola nad tym przesmykiem pozostaje jednym z najpotężniejszych narzędzi nacisku w całym kryzysie.